3 Mart 2012 Cumartesi

Birdenbire



Birdenbire çığlığı basıyor bebekler dünyaya geldiklerinde, birdenbire gülüveriyorlar rüyalarına melekler girdiğinde.

Birdenbire ilk adımını atıveriyor "daha ne kadar emekleyecek" derken ve birdenbire ilk cümlesini kuruyor çocuk daha bir gün önce sadece "agu" diyebilirken.

Birdenbire başlıyor isyan. Bir bakıyorsun kapıya dayanmış düşman yada sen hiç farketmeden içeri dalmış bir hırsız. Birdenbire kaybediyorsun yastık altına attıklarını, birdenbire yitiriveriyorsun masumiyetini.

Bir yolculuğa çıkıyorsun bilinmeyen bir yere doğru ve birdenbire "duracak" düğmesine basıyorsun. Son durağın değişiveriyor bir anlık kararınla ve farklı bir yol çiziyorsun önünde.

Bir duygu çöküyor üzerine: "Biliyordum, işte bu!" diyorsun. Sen yıllardır ne olduğunu anlamadan olup bitenler bir anlam kazanıveriyor. Oraya buraya serpilmiş yapboz parçaları koskoca bir resim oluşturuyor. Herşey yerli yerine oturuyor ve tüm bunlar da birdenbire oluyor.

Birdenbire bugünkine benzeyen bir İstanbul havası doluyor içine. Bir şakır şakır yağıyorsun, sonra lapa lapa kara bürünüyorsun. Hani o hızla yağsa tutacak türden. Birdenbire ortaya çıkan şemsiye ve atkı-bere satıcıları yine aynı hızla kayboluveriyorlar. Sanki sahneleri bitmiş de perdenin arkasına geçiyormuş gibi gözden kayboluyorlar. Birdenbire güneş çıkıyor çünkü ve nedenli-nedensiz hırçınlıklar yaşayan bir çocuğun sonra durulup annesine sarılması gibi sıcacık ısıtıyor insanların içini.

Birdenbire sağlığının değerini anlıyor insan. Hiç umulmadık bir anda duyulan müzmin bir hastalık haberinin yerini "hadi yine kefeni yırttık" haberleri alıyor manşetlerde.

Herşey birdenbire oluyor şiirdeki gibi...

Uzakta bir yerde bir kelebek kanadını çırpıyor, burada birşeyler oluyor...

Herşey birdenbire ve hatta durduk yere oluyormuş gibi geliyor...

Oysa herşey 1'den 1'e...  

0 comments:

Yorum Gönder

Related Posts with Thumbnails

.