29 Aralık 2010 Çarşamba

Affetmenin Özgürlüğü



Bir şükran duasıydı Yeniyıl Dua'm ve güzel de bir duaydı ama kesmedi beni. Bir de affetmem gerektiğini farkettim.

Beni cesaretsiz kılıp aslında çok cesur yapan, sevgiye inancımı yitirip gerçek aşkı anlamamı sağlayan, güvenimi yıkıp önce kendime güvenmem gerektiğini gösteren Ruh Eşlerimi affetmem gerekiyordu. Herşeyden çok onlardı beni bir sürü Sorular ile uykusuz bırakan ve aslında yaşamdan ne beklediğimi, neleri hayatımda istemediğimi gösterenler. Onlardı bana çemberin dışına çıkmam gerektiğini anlatanlar. Kısacası içimde ne varsa kavanozun dışına taşmasına neden olan onlardı.

Bugün, ilk adımımı attım bu affetme konusunda. Bilerek veya bilmeyerek affedemediğim kişileri ve olayları bir bir imgeledim gözümde. Kişileri, 5-6 yaşlarındaki çocuk halleriyle hayal ettim ve gözlerinin içine baktım derin derin. Onlar da ağladılar, ben de ağladım. Birbirimizi affettiğimizi söyledik karşılıklı ve yollarımıza ayrı ayrı devam etme kararı aldık. O küçük çocukları daha da küçücük yapıp avucumun içine sığdırdım sonra ve ellerimle kalbimin içine yerleştirdim. Bir olduk ve aramızdaki bağları tek tek kestim sonra, herkesi serbest bıraktım.

Sonra olaylara geçtim. Tüm olup bitendeki gerçek amacı görüp attım cebime. Gerisini ise çöpe fırlattım. Onlarla da yollarımı ayırdım böylelikle.

Özgürüz artık. Kimsenin kimse ile göbek bağı, kimsenin bir diğerinde hakkı kalmadı. Parmaklarımı makas yapıp bir bir kestim bağları. Herkes kendi yoluna dedim.

Teşekkür ettik birbirimize ve en derinden affettik.

Geçmişi kutladım beni bugüne taşıdığı için. Alttaki basamaklara basmadan yukarı çıkamazdık, öyle değil mi? Bu, yukarısının da koskocaman bir kabulleniş mevkii olmadığını göstermez tabii ki. Daha yüreklenmiş bir şekilde daha cesur adım atabilme gücünü verir. Yukarıların sorumluluğu aşağıdan herzaman daha fazladır çünkü. Düşmemek gerekir bir kere herşeyden önce. Daha güçlü ve inançlı olmayı gerektirir o yere tutunabilmek için. Daha dirençli olmayı gerektirir hakkını savunmak konusunda.

Bugün başardım bunu, kendimi en üst basamağa koyup affettim herkesi ve en başta kendimi! Böylelikle 2011'e daha temizlenmiş girmeye hak kazandım.

"Cennet orada,
Şu kapının ardında, hemen yandaki odada
Ama ben anahtarı kaybettim,
BELKİ DE SADECE KOYDUĞUM YERİ UNUTTUM!"
                           - Halil Cibran

Sanırım buldum anahtarı - affettim!

0 comments:

Yorum Gönder

Related Posts with Thumbnails

.